Parzydło leśne (Aruncus dioicus) należy do rodziny różowatych (Rosaceae). W środowisku naturalnym można ją spotkać w lasach i zadrzewieniach w Europie, Azji i Ameryce Północnej. Występuje także w Polsce – gatunek objęty jest częściową ochroną gatunkową. Bylina jest także uprawiana w ogrodach i parkach. Osiąga 120-150cm wysokości. Wytwarza kępy dwu- lub trójsiecznych, pierzastych liści. Kwitnie w czerwcu i lipcu. Kwiaty są drobne, białe, gęsto osadzone zebrane w okazałe wiechy. Roślina jest trująca. Oprócz wymienionej byliny w ogrodzie warto uprawiać dużo niższe (20-30cm wys.) parzydło blekotolistne (Aruncus aethusifolius)
Aruncus dioicus - wymagania i uprawa
Parzydło zaleca się uprawiać w miejscach półcienistych lub zacienionych. Na słonecznej wystawie rośnie i szybko zamiera. Wymaga gleb żyznych, próchniczych, umiarkowanie wilgotnych o odczynie lekko kwaśnym. Nie znosi gleb suchych – piaszczystych i kamienistych. Roślina jest w pełni mrozoodporna (okrycia wymagają tylko młode okazy). Można ją sadzić jesienią lub wiosną w rozstawie 50-60cm (dla parzydła leśnego) i 20-30cm (dla parzydła blekotolistnego). W początkowych tygodniach uprawy (oraz w czasie susz) wymaga podlewania. Oba gatunki źle znoszą suszę.
Do dokarmiania warto stosować nawozy organiczne. Dobrze reaguje na ściółkowanie gleby. Należy regularnie przycinać przekwitłe kwiatostany. Starsze okazy można rozmnażać przez podział – najlepiej latem.
Parzydło jest dość odporne na choroby i szkodniki (w ostatnim przypadku roślina jest omijana ze względu na zawartość substancji toksycznych).
Zastosowanie parzydła leśnego w ogrodzie
Parzydło warto wykorzystywać to tworzenia cienistych rabat (np.: z funkiami, żurawkami, brunnerami, niezapominajkami, konwaliami) oraz zagospodarowywania miejsc pod koroną drzew i krzewów. Nadaje się także do dekoracji brzegów zbiorników wodnych – oczek i stawów. Dobre prezentuje się na trawniku. Ze względu na naturalny, dziki wygląd dobrze wygląda w ogrodach rustykalnych, angielskich, leśnych i naturalistycznych. Parzydło blekotolistne warto uprawiać także wzdłuż nawierzchni – mniej uczęszczanych chodników i ścieżek.
